صفحه نخست اخبار / اخبار تیتر یک / خبر تیتر یک / کمیسیون صادرات

دکتر شهاب جعفرزاده: زنجیره تأمین زیر فشار تحریم و موانع داخلی است؛ دولت مسیر ورود مواد اولیه را باز کند مدیرعامل پاکان پلیمر جم و بازرس علی‌البدل انجمن ملی صنایع پلیمر ایران با اشاره به پیچیده‌تر شدن مسیرهای حمل‌ونقل و افزایش ریسک واردات، خواستار اولویت‌دهی دولت به تأمین مواد اولیه تولیدکنندگان شد

به گزارش اینپیا، دکتر شهاب جعفرزاده، مدیرعامل پاکان پلیمر جم و بازرس علی‌البدل انجمن ملی صنایع پلیمر ایران، در گفت‌وگو با اینپیا با اشاره به شرایط پیچیده حاکم بر تجارت و حمل‌ونقل بین‌المللی، اظهار کرد: وضعیت فعلی به‌شدت پیچیده و متغیر شده و در برخی مسیرها شاهد باز بودن مسیرها و در برخی دیگر شاهد محدودیت یا توقف هستیم.

وی با بیان اینکه اخبار و گزارش‌های متناقضی درباره وضعیت مرزهای منطقه منتشر می‌شود، افزود: سرعت تحولات به حدی بالاست که حتی اخبار مربوط به مسیرهای حمل‌ونقل ممکن است در فاصله کوتاهی تغییر کند و همین مسئله برنامه‌ریزی برای واردات مواد اولیه را دشوار کرده است.

فشار همزمان بر مسیرهای دریایی، زمینی و هوایی

جعفرزاده با اشاره به محدودیت‌های ایجادشده در مسیرهای حمل‌ونقل، گفت: در شرایط فعلی، فعالان اقتصادی با مجموعه‌ای از محدودیت‌ها در مسیرهای زمینی، دریایی و هوایی مواجه هستند و شواهد موجود نشان می‌دهد فشارها برای محدود کردن مسیرهای تجارت خارجی افزایش یافته است.

وی ادامه داد: اگر این روند ادامه پیدا کند، عملاً یکی از مهم‌ترین چالش‌های صنایع، تأمین مواد اولیه خواهد بود؛ بنابراین دولت باید در چنین شرایطی اولویت خود را مشخص کند و تا جایی که امکان دارد، مسیر ورود مواد اولیه به کشور را از هر کانال و مسیری که امکان‌پذیر است، باز نگه دارد.

«تورم کالایی» از تورم نرخ ارز جلو زده است

مدیرعامل پاکان پلیمر جم با اشاره به آثار این وضعیت بر بازار داخلی اظهار کرد: مشکلات فعلی فقط به نرخ ارز محدود نمی‌شود و تورم کالایی می‌تواند اثر به‌مراتب بیشتری از افزایش نرخ ارز بر تولیدکننده داشته باشد.

جعفرزاده افزود: وقتی مسیر واردات مختل می‌شود، هزینه‌های حمل، بیمه، جابه‌جایی و ریسک معامله افزایش پیدا می‌کند و در نهایت همه این هزینه‌ها خود را در قیمت تمام‌شده مواد اولیه و کالا نشان می‌دهد.

واردکنندگان مواد اولیه با ریسک‌های سنگین مواجه‌اند

وی درباره شرایط فعلی واردکنندگان مواد اولیه گفت: شرکت‌های بازرگانی و مجموعه‌هایی که در این شرایط همچنان اقدام به واردات می‌کنند، ریسک بسیار بالایی را پذیرفته‌اند و عملاً بخشی از این ریسک را از منابع و سرمایه خود تحمل می‌کنند.

جعفرزاده با اشاره به تغییر مسیرهای سنتی حمل افزود: در گذشته مسیر مشخصی وجود داشت؛ برای مثال کالا از چین خریداری می‌شد و از طریق یک مسیر مشخص به بندرعباس می‌رسید، اما امروز حتی برخی شرکت‌های حمل‌ونقل مسئولیت تحویل بار را در مقصد نمی‌پذیرند.

وی ادامه داد: در چنین شرایطی، نمی‌توان برای حمل کالا یک مسیر قطعی و بدون ریسک تعریف کرد. ممکن است برخی مسیرها همچنان باز باشند و حمل از آنها انجام شود، اما مشخص نیست این مسیرها تا چه زمانی امکان فعالیت داشته باشند.

فشار رفع تعهد ارزی

بازرس علی‌البدل انجمن ملی صنایع پلیمر ایران در ادامه به مشکلات ارزی و فرآیند رفع تعهد واردکنندگان اشاره کرد و گفت: در شرایطی که یک کانتینر ممکن است چندین بار در مسیرهای مختلف جابه‌جا شود و هزینه و زمان زیادی را به واردکننده تحمیل کند، فشار بانک‌ها برای رفع تعهد ارزی نیز به یک مشکل مضاعف تبدیل شده است.

جعفرزاده افزود: وقتی کالا در مسیر است و به دلیل مشکلات حمل‌ونقل امکان رسیدن آن به مقصد وجود ندارد، نمی‌توان از واردکننده انتظار داشت که مطابق شرایط عادی عمل کند. در چنین شرایطی باید مقررات و فرآیندهای اداری نیز متناسب با وضعیت موجود تعدیل شوند.

وی تأکید کرد: نمی‌شود شرایط اقتصادی و تجاری کشور حالت جنگی و فوق‌العاده داشته باشد اما قوانین و فرآیندهای اداری همچنان بر مبنای شرایط عادی اجرا شوند.

دولت باید در مقررات نیز متناسب با شرایط تصمیم بگیرد

جعفرزاده با بیان اینکه فعالان اقتصادی همزمان تحت فشار تحریم‌های خارجی و موانع داخلی قرار دارند، اظهار کرد: از یک طرف محدودیت‌های ناشی از تحریم و اختلال در حمل‌ونقل وجود دارد و از طرف دیگر، فعال اقتصادی با پیچیدگی‌ها و موانع اداری داخلی مواجه است. این وضعیت عملاً مانند یک قیچی از دو طرف به تولیدکننده و واردکننده فشار وارد می‌کند.

وی در پایان گفت: تصمیم‌گیران باید همه این شرایط را در نظر بگیرند و اگر قرار است این وضعیت ادامه پیدا کند، قوانین و فرآیندها نیز باید متناسب با شرایط موجود اصلاح و تعدیل شوند.

جعفرزاده با اشاره به اینکه در نهایت هر جنگی به صلح ختم می‌شود، خاطرنشان کرد: زمان رسیدن به این نقطه مشخص نیست؛ ممکن است یک ماه، ۱۰ سال یا حتی بیشتر طول بکشد، اما در هر صورت باید برای شرایط موجود تصمیم‌گیری کرد و فشار بر بخش تولید و تأمین مواد اولیه را تا حد امکان کاهش داد.

لینک منبع